முதற் பயணம் தனிப் பயணம் - தி ஓப்பனிங்

எழுத்தாளர் : சிவகௌதம்மின்னஞ்சல் முகவரி: sivagowtham90@gmail.com



Banner

ஒரு பெண்ணிடம்; உங்கள் காதலை சொல்லும் போது அல்லது காதலைச் சொல்லி விட்டு அவளின் பதிலுக்காக காத்திருக்கும் போது, அவள் 'ஆம்' என்று சொல்லுவாளா? அல்லது 'இல்லை' என்று சொல்லுவாளா? அல்லது 'அண்ணா' என்று சொல்லி விடுவாளா? அல்லது 'உன்னை யாரென்றே தெரியாது' என்று சொல்லி விடுவாளா? மேலும் இப்படி இவற்றிலேதாவது ஒன்றைச் சொன்னால் அதற்கு எப்படி றியாக்ட் பண்ணுவது அதிலும் குறிப்பாக 'ஆம்' என்று சொல்லி விட்டால், இன்ஸ்டன்ட் கவிதை ஒன்றை எடுத்து விடுவதா? அல்லது ஏதாவது பரிசளிப்பதா? அல்லது சென்ரிமென்ரலாக கோயிலுக்கு கூட்டிக் கொண்டு போவதா? அல்லது முத்தமிடுவதா? எக்சற்றா. இப்படியாக மகிழ்ச்சியா அல்லது கவலையா அல்லது பயமா என்று இனம்பிரித்தறிய முடியாத ஒரு மனநிலை இருக்குமல்லவா, அப்படியான ஏன் அதற்கும் மேலான ஒரு மனநிலை தான் இருக்கும் புதிய மனிதர்கள் உள்ள மிகப் புதிதான இடம் ஒன்றுக்கு பயணம் செய்யும் போது. அதுவும் தனியாக. (எனக்கிருந்த ஒரே உதவி கூகிள் மப் மட்டுமே). 

கட்டுபடியான விலையில் கிடைத்த விமான ரிக்கட், அபூர்வமாகக் கிடைத்த லீவு, அதைவிட அபூர்வமாகக் கிடைத்த வீட்டாரின் ஐம்பது வீதத்துக்கும் குறைவான சம்மதம் இவையெல்லாம் 'என்றாவது ஒருநாள்' என்று திட்டமிட்டுவைத்திருந்த என் இந்திய பயணத்தை இந்த மாசி மாதத்திலேயே எக்சிகியூட் பண்ண துணை நின்றன. 2017ன் மாசி மாத 17ம் திகதியின் மிக அதிகாலையில் கட்டுநாயக்கா சர்வதேச விமான நிலையத்தில் விமானமேறலில் ஆரம்பித்து 02.03.2017ன் அதிகாலையில் அதே க.நா.ச.வி நிலையத்தில் தரையிறங்குதல் வரையான பதின்மூன்று நாட்களை உள்ளடக்கியது எனது இந்த ஆன்மீகம் நாடுகாண் பிரயாணம். நான் இங்கு சொல்லவிருப்பது நாடுகாண் பிரயாணத்தை மட்டுமே. ஆன்மீக பிரயாணத்தை அல்ல.

ஏற்கனவே ஒரு தடவை விமான பிரயாணம் செய்திருந்தாலும் இப்பொழுது தனிமை என்ற பெரும் பலவீனம் என்னை சற்று பயமுறுத்திக் கொண்டு தான் இருந்தது. ஆனாலும் அதை நான் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. என் இந்த பலவீனத்தை இல்லாதொழிக்க பெற்றா டூ விமான நிலையம் பஸ்சில் அறிமுகமானார் சிவா. ஆந்திரா காரர். நல்ல மனிதர். முக்கியமாக சிவில் இஞ்சினியர். யாழ்ப்பாணத்தில் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்ற இந்தியன் கட்டடத் தொகுதி ஒன்று அவரின் பொறுப்பின் கீழ் தான் இருக்கிறது. அவர் பல தடவை விமானப் பயணம் செய்திருந்தாலும் இலங்கைக்குப் புதிது. கடைசியில் நான் விமான பயணத்துக்கு புதியவன் என்ற நிலை மாறி அவரை நான் எயார்போட்டுக்கு கூட்டிவர வேண்டியதாகிவிட்டது. விமான நிலையத்தில் இரண்டாவது கேட்டுக்கு நுழைய காத்திருக்கும் போது இருவரும் கட்டடங்கள் தொடக்கம் கலாச்சாரம் வரை  நிறையக் கதைத்தோம் (ஆனால் இருவரும் பயணம் செய்ய வேண்டிய விமானங்கள் வேறு வேறு).

இரண்டாம் கேட்டைத் தாண்டி, நீண்ட வரிசையில் காத்திருக்கின்ற நேரத்தில் இலங்கையின் அழகுகளை பல்வேறு கோணங்களில் சிறைப்பிடித்து தொங்க விடப்பட்டிருந்த புகைப்படங்களை  இரசித்து, என் மூளைக்கு பெயர் தெரியாத ஏதோவொன்றை அணிந்திருந்த கொரியன் பெண் ஒன்றுக்கு தேவையே இல்லாமல் உதவி செய்து, கடல் போல விரிந்திருந்த கடைகளில் ஒரு மணித்தியாலத்தையும் சில நூறு ரூபாக்களையும் செலவு செய்து, அடுத்த கேட்டைத் தாண்டி விமானத்தை அடையும் போது 17ம் திகதி பிறந்து அரை மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. விமானம் புறப்பட வேண்டிய நேரம் அதிகாலை 01:30. 

இதற்கு முன்பு ஐம்பது தடவை விமானத்தில் ஏறியது போன்ற ஒரு இயல்புத் தன்மையுடன் விமானத்துள் புகுந்து எனக்கான இருக்கையில் அமர்ந்தேன். எனக்கு யன்னல் சீட் கிடைக்கும் அதிஸ்ரம் ஒரு முன் வழுக்கை வெள்ளைக்காரனால் இல்லாமல் போயிருந்தது. வழக்கமான விமான பயணி ஒருவர் என் இயல்புத் தன்மையினுள் ஒழிந்திருக்கின்ற பதட்டத்தையும் யன்னல் சீட் கிடைக்காத ஏக்கத்தையும் மிக இலகுவாக கண்டுபிடித்திருப்பார். நான் எதிர்பார்த்ததின் அறுபது வீதத்துக்குக் கூட எயர் கொஸ்ரேர்ஸ் இல்லை. 'எல்லா எயர் கொஸ்ரேசும் அழகாக இருப்பார்கள்' என்ற எழுதப்படாத என் விதியில் இருந்த மூடத் தனத்தை பிறக்ரிக்கலாக உணர்ந்து கொண்டேன். விமானம் புறப்படும் நேரம் அண்மித்தது. பாதுகாப்பு பெல்ட்டை எப்படி கையாள்வது என்று ஒருத்தி சொல்ல மற்றவள் அதற்கு அபிநயம் பிடித்தாள். சகிக்கவில்லை. விமானம் லேசாக தரையிலிருந்து உயர காதுகள் இரண்டும் அடைக்க ஆரம்பித்தன. இவ்வளவு நேரமும் மிகவும் பொறுமை காத்த நித்திராதேவி இப்போது என் கண்ணுக்குள் புகுந்து விட்டிருந்தாள். 

நான் எப்போது நித்திரையானேன் என்று எனக்கு தெரியாது. ஆங்கிலம் மற்றும் ஹிந்தியில் காலை வணக்கம் சொன்ன பெண் குரலின் சத்தத்தில் கண் விழித்தேன். கிட்டத்தட்ட விமானம் சென்னை வி.நிலையத்தின் தரையைத் தொட்டிருந்தது. விமானத்தினுள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்ற ரைம் பொம்ப் இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களில் வெடித்துவிடும் என்ற அறிவித்தலை கேட்டது போல ஒரு சில வெள்ளைக்காரர்கள் தவிர மற்றவர்கள் எல்லோருமே விமானத்திலிருந்து வெளியேற முண்டியடித்தனர். நம்மவர்களை திருத்தவே முடியாது. நான் அவர்களை இரசித்தவாறு மெதுவாக விமானத்திலிருந்து இறங்கி விமான நிலையத்துள் நடைபெறுகின்ற வளக்கமான குடிவரவு சோதனைகளைக் கடந்து எனது பயண பொதிகளையும் எடுத்துக் கொண்டு வி.நிலையத்துக்கு வெளியே வந்தேன். நேரம் அதிகாலை 3.45 என்று என் கைக்கடிகாரம் கூறியது.

என்னை வரவேற்க வரவிருந்த நண்பர் கோயம்பேடு பேரூந்து நிலையத்தில் தான் எனக்காக காத்திருப்பதாக கூறியிருந்தார். எனவே நான் கோயம்பேடு பேரூந்து நிலையத்துக்கு போயாக வேண்டும். ஆனால் பேரூந்துகள் இன்னும் ஓட ஆரம்பித்திருக்கவில்லை. அதைப் பிரதான காரணமாக வைத்துக் கொண்டு பலாப்பழத்தில் ஈ மொய்ப்பது போல வந்து மொய்த்துக் கொண்டு விட்டார்கள் காக்கி சட்டை போட்ட ஆட்டோ காரர்கள். அவர்கள் தம்மோடு வரும்படி எங்களை அன்போடு அழைக்கிறார்களா அல்லது கண்டிப்போடு கட்டளையிடுகிறார்களா அல்லது சேட் கொலரை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டே போகிறார்களா என்ற குழப்பத்தில் நான் இருக்கும் போதே அவர்களில் ஒருவன் என்னை ராக்கட் பண்ணிவிட்டான். எனக்கும் வேறு வழி இருக்கவில்லை. அவனின் ஆட்டோவில் ஏறினேன். போன வாரம் கூகிள் மப்பை கொஞ்சம் அலசியதால் இப்போதைய நிலையில் எனக்கு தெரிந்திருந்த ஒரே விடயம் விமான நிலையத்திலிருந்து கோ. பேரூந்து நிலையம் கிட்டத்தட்ட பதினாறு கிலோமீட்டர் தூரம். அதாவது ஆட்டோவில் போவதென்றால் முக்கால் மணி நேரமாவது பிடிக்கும். அவன் அதற்கு முந்நூற்று ஐம்பது ரூபா கேட்டான். நான் கதைத்துப் பேசி முந்நூறு ரூபாக்கு அவனை சம்மதிக்க வைத்தேன். அப்போது இந்தியாவின் முந்நூறு ரூபாவுக்கான பெறுமதியை நான் உணர்ந்திருக்கவில்லை. நான் பணத்தை மாற்றிய போது ஒரு இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு இலங்கை ரூபாயில் இரண்டு ரூபாய் முப்பத்தைந்து சதமாக இருந்தது. எனவே அந்த ஓட்டோ பயணத்துக்கு நான் கொடுக்க இருப்பது இலங்கை ரூபாயில் ஏறத்தாள எழுநூறு ரூபா. (இந்தக் கட்டுரையில் இனி நான் குறிப்பிடுகின்ற பணப் பெறுமதிகள் எல்லாமே இந்திய பண பெறுமதியிலேயே இருக்கும் எனக் கொள்க) இதெல்லாம் எனக்கு ஓடி வெளிப்பதற்கிடையில் நான் பாதித் தூரத்தைக் கடந்திருந்தேன். 

இன்னமும் முகம் கழுவாத சென்னை என்னைவிட அழகாக இருந்தது. ஏனென்றால் நானும் இன்னும் முகம் கழுவவில்லை. சிறு பிள்ளை ஒன்றின் அழகான கிறுக்கல் போல என் கண் முன்னால் விரிந்திருந்த மெற்றோ ரெயில் மற்றும் வாகனங்களுக்கான மேம்பாலங்கள் என்னை வாய் பிளக்கச் செய்தன. அவ்வப்போது நகரத்துக்கே உரித்தான சில சாக்கடை நாற்றங்கள் என் மூக்கைப் பதம் பார்க்க மறக்கவில்லை. ஓட்டோ காரன் ஒவ்வொரு இடத்தைப் பற்றியும் சிறுகுறிப்புச் சொன்னான். அவன் உண்மை சொல்கிறானா இல்லை பொய் சொல்கிறானா என்ற ஆராட்சிக்கு முதல் அவன் பேசும் தமிழ் என்னை இரசிக்க வைத்தது. 

வீதிகள் வாகனங்களால் நிறைவதற்கிடையில் நாங்கள் கோயம்பேடு பேரூந்து நிலையத்தை அடைந்திருந்தோம். நேரம் கிட்டத்தட்ட 5.15. அந்த பேரூந்து நிலையத்தின் கட்டடத்தை முழுமையாக என் விழித் திரைக்குள் உள்ளடக்க மிகவும் சிரமப்பட்டேன். அது எமது பெற்றா பேரூந்து நிலையத்தை விட குறைந்தது நான்கு மடங்காவது பெரிதாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். சினிமாக்களில் காட்டுவது போல பலர் அக் கட்டடத்தையே தங்களின் சொந்த வசிப்பிடமாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் போலும். ஏனெனில் அங்கு கதிரைகளிலும் நிலத்திலும் படுத்திருந்த பலர் அனுபவித்த அந்த சுதந்திரமான நித்திரையை நான் என் வீட்டில் கூட இதுவரை அனுபவித்ததில்லை. 

அடுத்து நான் என் நண்பருடன் தொலைபேச வேண்டும். அதற்கு இந்திய வலையமைப்புகளுக்கு ஏற்ப ரோமிங் செய்யப்பட்டிருக்கின்ற என் பாரம்பரிய டயலொக் சிம்மைப் பயன்படுத்துவதற்கு நான் ஒன்றும் முட்டாள் இல்லை. ஏனெனில் இந்த ரோமிங் வசதியைப் பயன்படுத்தி இங்கு கதைப்பதானால் அதற்கென்றே நான் தனியாக உழைக்க வேண்டும். இன்ரநெட்டும் பயன்படுத்துவதானால் சொல்லவே வேண்டாம். இந்த பிரச்சினையை தீர்ப்பதற்காகவே நான் கடந்த ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு இந்தியா  வந்த என் ஒரு நண்பன் பயன்படுத்திய எயார்ரெல் சிம்மை கையோடு கொண்டுவந்திருந்தேன். முதல் வேலையாக அந்த சிம்மை என் தொலைபேசிக்கு பொருத்தினேன். அதிசயிக்கத்தக்கவாறு அது வேலை செய்தது.
அடுத்த வேலையாக நான் என் இந்திய நண்பரை தொடர்பு கொண்டேன். இந்த அதிகாலை இந்தியாவில் எனக்கு முதலாவது அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. ஆம். என் நண்பரின் அந்த இலக்கம் துண்டிப்பு நிலையில் இருந்தது. திடீரென்று எனக்கு எல்லாம் சூன்யமாகிப் போய்விட்டது. இன்று பகல் பொழுதை நண்பரின் தொழிற்சாலையில் கழித்துவிட்டு இரவு 7.00 மணிக்கு புறப்படும் பேரூந்தில் ஆந்திரா செல்வதே எனது திட்டமாக இருந்தது. ஏனெனில் நாளை காலை நான் ஆந்திராவில் நின்றாக வேண்டும். அதற்கான பஸ் ரிக்கட் கூட அவரிடம் தான் இருக்கிறது. மேலும் இன்றைய திகதிக்கு முழு இந்தியாவிலுமே எனக்கு தெரிந்த ஒரே நபர் அந்த நண்பர் மட்டுமே. மீண்டும் இரண்டு மூன்று தடவை அவரை தொடர்பு கொண்டு பார்த்தேன். பதிலில்லை. இப்போது என்ன செய்வது? என்ற பெரிய கேள்வி என்னைத் தாக்க அப்படியே அருகிலுள்ள கதிரையில் உக்கார்ந்துவிட்டேன். 

சிறிது நேர யோசனைக்குப் பின் ரூம் ஒன்று எடுத்து அதில் தங்குவோம் என்று முடிவெடுத்தேன். எப்படியும் சிறிது நேரத்தில் அவரை தொலைபேசியில் பிடித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை எனது மனதின் ஓரத்தில் இருந்துகொண்டே இருந்தது. சென்னை கண் விழிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. மெல்ல அந்த பேரூந்து நிலைய கோட்டையிலிருந்து வெளியேறி ஓட்டோ காரர்களின் மாய வலையிலிருந்து எப்படியோ தப்பி மெல்லிய நாற்றம் பரவியிருந்த அந்த மாநகர் வீதியின் ஓரத்தால் ஐந்து நிமிடம் நடக்க முதலாவது லொட்ச் அகப்பட்டது. காசு கொஞ்சம் கூடவாக இருந்தாலும் அதை கவனிக்கும் நிலையில் நான் இல்லை. ஏனென்றால் எனக்கு அவசியம் தேவையாக இருந்தது கொஞ்சம் ஓய்வும் சில மணி நேர நித்திரையும் மட்டுமே. ரூமை அடைந்தேன். உடை மாற்றினேன். அப்படியே கட்டிலில் விழுந்தேன். எப்போது உறங்கிப் போனேனென்று தெரியாது.

திடீரென்று கண் விழித்த போது நேரம் சரியாக 9.20. தான் தொடர்பு கொள்ளாததற்கு மன்னிப்புக் கேட்டு என் நண்பரிடமிருந்து வந்திருந்த குறுஞ் செய்தி என் நெஞ்சில் பாலை வார்த்தது. நான் உடனடியாக அவரை தொடர்பு கொண்டேன். ஒரு மணி நேரத்தில் என்னை வந்து சந்திப்பதாகச் சொன்னார். நான் கொஞ்சம் குளித்து அவரை எதிர் கொள்ளத் தயாரானேன். அந்த நண்பருடன் நான் பல தடவைகள் தொலைபேசியில் கதைத்திருக்கிறேனே தவிர நேரில் சந்தித்ததில்லை. ஆனால் அவரைப் பற்றி நல்லவிதமாக நான் நிறைய கேள்விப் பட்டிருந்ததால் அவரைச் சந்திப்பதில் எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது.

ஏறத்தாள 10.30ற்கு அவர் என் ரூமுக்கு வந்தார். அவர் என்றால் என் நண்பர் அல்ல. அவரின் உதவியாளர். அவருடைய பெயரும் சிவா. ஆனால் வேறு சிவா. அவருக்கு நாற்பது வயது இருக்கலாம். திருநெல்வேலிக் காரர். ஒரு ரகமாக சுவையான தமிழ் கதைத்தார். விஜயகாந்த் ரசிகர். கடந்த தேர்தலில் வை.கோவுடன் விஜயகாந்த் கூட்டணி வைத்தது அவருக்கு பிடிக்கவில்லை. அடுத்த தமிழக முதல்வராக விஜயகாந்தே வரவேண்டும் என்பது அவரது எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது. இவையெல்லாம் அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் அவருடன் நடந்த சம்பாசணையில் நான் சேகரித்த தகவல்கள். ஆந்திராவிலிருந்து மீண்டும் சென்னைக்கு வரும்போது தனது தொழிற்சாலைக்கு வரும் படியும் அங்கு கண்டிப்பாக தான் என்னைச் சந்திப்பதாகவும் எனது நண்பர் சிவா மூலம் எனக்கு சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். 

நாங்கள் இருவரும் கதைத்தபடி நடந்து கொண்டே சாப்பாட்டுக் கடை ஒன்றினுள் நுழைந்தோம். எனக்கிருந்த பசிக்கு ஆறு இட்லிகளை மூன்று வகைச் சட்னிகளுடன் ஒரு கை பார்த்தேன். பினிசிங்கிற்கு ஒரு காப்பி. சிறிது நேரம் என்னுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்து விட்டு விடைபெற்றார் சிவா. நான் மறக்காமல் அவர் போகும் போது அவரின் தொலைபேசி இலக்கத்தையும் ஆந்திராவுக்கான எனது பஸ் ரிக்கட்டையும் வாங்கிக் கொண்டேன். இப்போது இந்தியாவிலுள்ள எனது நண்பர்களின் எண்ணிக்கை இருவராகியிருந்தது.

மீண்டும் இரண்டு மணி நேர நித்திரைக்குப் பின் பகல் உணவு. இரவு ஏழு மணி வரை எனக்கு நேரம் இருந்ததால் அந்த இடைவெளியில் மெரீனா பீச்சுக்கு போய் வரலாம் என்று திட்டமிட்டவாறு பேரூந்து நிலையத்துக்குள் நுழைந்தேன். சிலரிடம் விசாரித்து பஸ் ஏறினேன். இங்கு எல்லா இடத்துக்கும் எல்லா நேரங்களிலும் பெரும்பாலும் பஸ் இருக்கிறது என்பதால் போக்குவரத்து என்பது ஒரு பிரச்சினையே இல்லை. தமிழ் படங்களில் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கின்ற பல இடங்களைத் தாண்டி ஒரு மணி நேரத்தில் மெரீனா பீச்சை வந்தடைந்தேன்.

பல விதமான போராட்டங்களையும் பல ரகமான பிரச்சினைகளையும் எதிர்கொண்ட, எதிர்கொண்டுகொண்டிருக்கின்ற, இனியும் எதிர் கொள்ளப் போகின்ற அந்த கடற்கரை சுட்டெரிக்கும் வெய்யிலின் மத்தியிலும் மிக அமைதியாக குளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. அன்றைய நாளில் நான் மட்டும் தான் இந்தக் கடற்கரைக்கு புதியவன் என்று எண்ணமிட்டவாறு சென்ற எனக்கு அங்கிருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் அன்று தான் முதன்முதல் அங்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்ற விடயம் பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. ஆனால் ஏறத்தாள நம் இலங்கையைப் போல நான்கு மடங்கு பெரிதான தமிழ்நாட்டிலுள்ள எழுமாற்றான ஒருவர் மெரீனாவுக்கு போகாமல் இருப்பதற்கான வாய்ப்புக்கள் கூட தானே.

வேறு குறிப்பிடத்தக்க ஆச்சரியங்களை எனக்கு தராத மெரீனாவிலிருந்து அருகிலிருந்த அறிஞர் அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் ஜெயலலிதாவின் சமாதிகள் இருந்த இடத்துக்கு நகர்ந்தேன். ஒவ்வொருவருடைய சமாதித் தூபிகளையும் தனித் தனியாக பிரமாண்டமாக கட்டியிருந்தார்கள். (ஜெயலலிதாவினுடைய தூபி இன்னும் கட்டப்படவில்லை) அந்த சமாதிகளில் அடித்து சத்தியம் செய்வதற்கு திடீரென்று பிரபலங்கள் யாரும் வரக் கூடும் என்று எதிர்பார்த்தோ என்னவோ தேவைக்கதிகமாக அவ்விடத்தில் நிறைய பொலிசார் குவிக்கப்பட்டிருந்தனர். அருகிலே பெரிய வெளி எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கின்ற ஒரு புதிய சமாதிக்காக காத்திருந்தது. அது யாருக்கானது  என்று விரைவில் தெரிந்துவிடும். மற்றொரு பக்கத்தில் அறிஞர் அண்ணா அருங்காட்சியகம் அமைந்திருந்தது. அதில் அறிஞர் அண்ணா அவர்களின் அரிய புகைப்படங்கள் மற்றும் அவரால் எழுதப்பட்ட பல நூல்கள் என்பன தொகுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. 

நேரம் 4.30ஐ அண்மித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் மீண்டும் ரூமுக்கு செல்ல பஸ் ஏறினேன். இரவு முழுவதும் பஸ் பிரயாணம் செய்ய வேண்டியிருப்பதால் எதுவும் சாப்பிட வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தேன். ரூமிலிருந்து என் பயணப் பைகளுடன் வெளியேறி, பேரூந்து நிலையம் செல்லும் வழியில் ஒரு கூல் பாரில் பலூடாவின் சுவைக்கு மயங்கி, அதைச் சுவைத்து, இதற்கு பேசாமல் சாப்பிட்டிருக்கலாம் என்று என்னை நானே திட்டி, என் ரிக்கட்டுக்கான பஸ்சைக் கண்டுபிடித்து, அதிலேறி அமர்ந்து.......  கிட்டத்தட்ட சென்னையில் எனது ஒரு நாள் முடிந்த விட்டிருந்தது. நான் இயர் போனை காதினுள் பொருத்தினேன். ரஹ்மான், இளையராஜா இடையிடையே சங்கர்-கணேஸ், சிற்பி போன்றோர் என்று மாறி மாறி என் காதுகளைத் தழுவ பஸ் ஆந்திரா நோக்கி புறப்பட்டது.

நான் ஏன் ஆந்திரா போனேன்.....? 

ரெட்டியைத் தாக்கவா...? 

அல்லது..........

(பயணம்; தொடரும்.....)
 
Views: 612