அகோரி

எழுத்தாளர் : மதுஷா மாதங்கிமின்னஞ்சல் முகவரி: 1989mathangi@gmail.com



Banner

கட்டில் எங்கும் ஆபரணங்கள் சிதறி அந்த அறையின் அலங்கோலங்களை பறை சாற்றிக் கொண்டிருந்தன. மேலும் மேலும் அந்த அறையெங்கும் வந்து விழும் ஆபரணங்கள் ஏதோவொரு செய்தியை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. "அவள் அவனை வெறுத்து விட்டாள் போலும், இனி வரும் காலம் வசந்தம் தான்" என எண்ணிய படி அந்த அறையினுள் நுழைந்தாள் சித்திராபதி. அவலத்தின் அவலத்தை குழைத்து பூசியது படி எங்கோ செல்வதற்கு அவசரமாக தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள் மாதவி. ' சற்று பொறு கண்ணே ! யார் மேல் கோபம் உனக்கு? அணிகலன்களை எல்லாம் அணிந்து கொள்ளாமல் புறப்படுகிறாயே? என்னவாயிற்று உனக்கு? கேள்விகளை கேட்டுக் கொண்டே மாதவியின் கண்களின் ஊடாக அவள் மனதை படிக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள் சித்திராபதி.

'அவர் கள்ளவனாம்'

'யார்?'

'பாண்டிய மன்னனில் கொல்களத்தில் கொல்லப்பட்டாராம், மதுரையில் இருந்து வந்த வணிகர்கள்    கூறிச் சென்றனர். நான் மதுரை செல்ல வேண்டும் அம்மா'  செய்தி கூறி சென்றாள். வார்த்தை வெளிப்படும் முன்னமே அவள் இழப்பின் துயரை கண்ணீர் வெளிப்படுத்தி விட்டிருந்தது. ஆயிரம் தேள் கொட்டியதை உணர்ந்தும் அசைவற்று நின்றாள் சித்திராபதி. 'இவளுக்கு பித்து பிடித்து விட்டது போலும் மதுரைக்கா செல்லப் போகிறாள்?' என மாதவியை நொந்தபடி சித்திராபதி மாதவியை தொடர்ந்தாள். அதற்குள் பல்லக்கு வாயிலுக்கு வந்து சேர்ந்தது. சோர்தபடியே மாதவி அதில் ஏறிப் பயணப்பட்டாள். வெறிச் சோடிய பார்வை ஒன்று மட்டுமே சித்திராபதியிடம் இருந்து வெளிப்பட்டது. 'நீ போகும் இடம் உன் ஆடல் அரங்கு அல்ல, மாதவி அரசியல் அரங்கு, இது உனக்கு நினைவிருந்தால் நன்று மகளே....' வெளிவந்த வார்த்தைகளுடன் விரக்தியும் சேர்ந்து வெளிப்பட்டது

 

தலைக்கோலி பட்டம் பெற்ற தலைமகள், மதுரையின் வாயிலை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அரண்மனையில் சிலம்பு கிடைத்த சிலிர்ப்பில் பாண்டியன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்து அரண்மனைக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தாள். எண்ணங்கள் பின்னோக்கி சென்று கொண்டிருந்தன. கோவலனுடன் வாழ்ந்த வாழ்கை அவளை சூழ்ந்து கொண்டது. 'காதல்' , அது அதிசயம் தான். அவள் கரம் பிடித்து நடந்த கடற்கரைகள் இருக்கும் ஆனால் அவள் காதல் நாயகன்......? காதல் மயக்கத்தில் தோள் சாய்ந்ததை பார்த்த நாரைகள் 'இத்துணை காதலா? என புலம்பிய நாட்கள் இனி எங்கே போய் ஒளிந்து கொள்ளும்? நான் என்பதும், நீ என்பதும் இது தான் என் அவன் முத்தமிட்டு சிவந்த உதடுகள் உலர்ந்து போயிருந்தது. அவனுக்காக நாணி குழைந்து அவனைக் கண்டு திணறிக் கொண்ட கொங்கைகள், இயலாமையின் இருப்பை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருந்தன. இறந்த காலங்களால் இறந்தபடியே பாண்டியன் கொலு மண்டபம் போய் சேர்ந்தாள் மாதவி. மான் விழி சோகத்தால் சோர்ந்திருந்தது, தலை, வாரி முடியப்படாமல் விரித்தபடி இருந்தது. கண்களால் கணக்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தான் பாண்டிய மன்னன். நிமிர்ந்தாள். ' மதிப்புக்குரிய பாண்டிய மன்னா...! தலைக்கோலி பட்டம் பெற்றவள் நான், மாதவி என் பெயர், கொல்களத்தில் கொல்லப்பட்ட கோலவனின் ஆசை நாயகி, அவசியமான அறிமுகம் தான் மன்னா, எனக்கு அங்கீகாரம் வேண்டும்'. அதிர்ந்தது அரங்கு. 'கணிகைமகளுக்கா அங்கீகாரம்? என்ன அங்கீகாரம்? என்ன வேண்டும் அவளுக்கு ?' கேள்விகள் கேட்கப்பட்ட வண்ணமிருந்தது. முன்னோக்கி நகர்ந்தாள் மன்னன் முகம் நோக்கினாள், 'கோவலன் மனைவி மாதவி என எனக்கு அங்கீகாரம் வேண்டும்; பிறக்கவிருக்கும் என் குழந்தைக்கு தந்தை சார்ந்து சமூகத்தில் அறிமுகம் வேண்டும், கொல்லப்பட்ட கோவலன் மாதவியின் மனையான் என அறிவிப்பு வேண்டும்; என்றாள். 'உனக்கா அறிவிப்பு?, நீ ஒரு ஆடல் மகள் அவ்வளவு தான் உங்களைப் போன்றோரை நாம் வாங்குவோம், வைத்திருப்போம், அவ்வளவு தான், அங்கீகாரம் ஏதும் அளிக்கப்படுவதில்லை உங்களை, நாம் சுவாசிக்க அனுமதித்திருக்கிறோம் என்பதை நீ அறிவாய் என நாம் நினைக்கிறோம்' நீட்டி முழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். கொலுப் பொம்மையாகிக் கொண்டிருந்தாள் மாதவி. கோவலனின் காதல் கோடாரி கொண்டு கொத்தப்படுவதை உணர்ந்தாள். 'உன் நிலமை எமக்கு புரிகிறது. உனக்காக இங்கு ஆடல் அரங்கை அமைத்து தர முடியாது, ஆனாலும் எம் மாமன்னர் அந்தப்புரத்தில் உனக்கொரு இடமளிக்க தயங்கமாட்டார்' பெருமையுடன் ஒருவர் கூறிமுடித்தார். உறைந்து போனாள், ஒவ்வொருவரின் ஊனமுகத்தையும் கண்டு கொண்டாள். அகோரியானாள், பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், மதுரை எரிவதற்கு அறிகுறிகள் தென்படலாயிற்று
 
Views: 166