திருவள்ளுவர் ஆண்டு – ஒரு மறைக்கப்பட்ட வரலாறு!

எழுத்தாளர் : வி.துலாஞ்சனன்மின்னஞ்சல் முகவரி: vthulans@thambiluvil.info



Banner

 

தமிழனை ஒரே வரியில் வரைவிலக்கணப்படுத்துவதென்றால், உணர்ச்சிபூர்வமானவன் என்று சொல்லிவிடலாம். உணர்ச்சிகரமான எதையும் மறுபேச்சின்றி அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மாற்றுத்தரப்பை மிகக்கடுமையாக விமர்சிப்பதே தமிழ்ப்பற்றாளர்களாகத் தம்மை அடையாளப்படுத்துவோரின் வழமையாக இருக்கிறது. அதற்கான மிகச்சிறந்த உதாரணங்களில் ஒன்று திருவள்ளுவர் ஆண்டு. திருவள்ளுவர் ஆண்டின் வரலாறு என்ற பெயரில் இணையத்தில் காணக்கிடைக்கும் கட்டுரைகள் எல்லாமே வரலாற்று நோக்கு என்பதே துளியும் இன்றி, யாரோ ஒருவர் சொன்ன ஒரேவிடயத்தை மறுவார்த்தை பேசாமல் ஏற்றுக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் சொல்பவை. எவ்வித ஆதாரங்களும் அற்றவை! அவற்றைப் படித்தபோது அடைந்த கசப்பில் எழுந்ததே இக்கட்டுரை!

 

 

திருவள்ளுவர் ஆண்டு என்பதுதமிழரின் ஆண்டுக்கணக்கு என்பதும்தை முதலாம் திகதி அது பிறக்கின்றது என்பதும்நம்மில் பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும்.  எதிர்வரும் தைப்பொங்கலன்று (ஜனவரி 14), திருவள்ளுவர் ஆண்டு 2049 பிறக்கின்றது. அதாவது கிரகோரியன் நாட்காட்டியுடன் 31 ஆண்டுகள் கூட்டினால் திருவள்ளுவர் ஆண்டு வரும். ஆனால் அது எத்தகைய பின்னணியில் தோற்றமுற்றது, அதன் தோற்றத்தின் பின்னே இருந்த சமூக, அரசியல் காரணிகள் என்னென்ன என்பன பற்றி நம்மில் பலருக்கும் தெரியாது. அதை, இன்று சுருக்கமாக நாம் பார்க்க இருக்கிறோம்.

 

மேலை நாடுகளின் காலக்கணிப்புக்காக கிரகோரியன், யூலியன் என்பனவும், அரபுலகு மற்றும் இஸ்லாமியர் மத்தியில்  ஹிஜ்ரி நாட்காட்டியும், இந்திய சமூகங்கள் மத்தியில் சக வருஷம், விக்கிரம வருஷம், கலியுகாதி வருஷம் என்பனவும் வழக்கில் இருக்கின்றன. தமிழிலிருந்து பிரிந்த கடைக்குட்டி மலையாளத்துக்கே கூட "கொல்லம் ஆண்டு" என்று தனியே ஒரு ஆண்டுக்கணக்கு இருக்கின்றது. ஆனால், முன் தோன்றிய மூத்த குடி என்று பெருமை பீற்றிக்கொண்ட தமிழினத்துக்கென தனி ஆண்டுக்கணக்கு ஒன்று கிடையாது. தமிழை நேசித்த எவருக்குமே இது ஒரு பெரிய உறுத்தலாக இருந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் தேவையில்லை. அவ்வாறான ஒரு தனி ஆண்டு பிறப்பதற்கான காலமும் கனிந்து வரவேண்டுமல்லவா? இந்த நிலையில் தான் தமிழரின் புத்தாண்டுக்கான கால்கோள்  1935ஆம் ஆண்டு இடப்பட்டது. அதற்குப் பெயர் "திருவள்ளுவர் திருநாள்!"

 

 

திருவள்ளுவர் திருநாள்

உலகப்பொதுமறை எனும் புகழை தமிழர் மத்தியில் தக்கவைத்துக்கொண்ட நூல், திருக்குறள். உலகின் 35இற்கும் மேற்பட்ட மொழிகளில் மொழியாக்கப்பட்டுள்ள திருக்குறள், பல்வேறு நாடுகளிலும் புகழ்பெற்ற ஒன்று. பிரான்ஸ் முதலான மேற்குலக நாடுகளில் பேருந்து வாசகங்களாக திருக்குறள் திகழ, சிங்கப்பூர் முகாமைத்துவ விருத்தி நிறுவனத்திலுள்ள (MDIS) உலகின் தலைசிறந்த பத்து சிந்தனையாளர் சிற்பத்தொகுதியில் திருக்குறள் ஆசான் வீற்றிருக்கிறார். திருக்குறளின் உலகளாவிய தன்மையால், தமிழின் ஏனைய தலைசிறந்த மெய்யியலாளர்களை விட, வள்ளுவப்பிரானை தமிழின் அடையாளமாக முன்வைப்பதே பொருத்தம் என்ற கருத்து, பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பே நிறையப்பேருக்குத் தோன்றிவிட்டது. இந்நிலையில், வள்ளுவன் புகழை விழாவெடுத்துக் கொண்டாடி நாடெங்கும் பரப்ப வேண்டும் என்ற வேணவா, முதலில் இருவருக்கு ஏற்பட்டது. அவர்கள், திருநெல்வேலித் தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த கழகத்தின் சென்னைப் பொறுப்பாளாராக இருந்த பத்மஸ்ரீ..சுப்பையாபிள்ளை  மற்றும் அவர் நண்பர் காழி. சிவகண்ணுசாமிப்பிள்ளை. இவர்கள்,  17.01.1935 செய்துகொண்ட தீர்மானத்தின் பயன் தான் "திருவள்ளுவர் திருநாட்கழகம்" எனும் அமைப்பு.

 

அக்கழகத்தில் பணியாற்றவென பல்வேறு தமிழறிஞர்களை அவர்கள் இருவரும் ஒன்றிணைத்தனர். அவர்களில் முதன்மையானவர், தொல்காப்பியம், ஆத்திசூடி முதலான பல்வேறு நூல்களுக்கு உரையெழுதிப் பதிப்பித்த தமிழறிஞர் நமச்சிவாய முதலியார். இவர்களது முயற்சியில் உருவான திருவள்ளுவர் திருநாட்கழகத்தின் முதன்மையான பணி, வள்ளுவனுக்கென ஒருநாளை ஒதுக்கி அன்றுதிருவள்ளுவர் திருநாள்’ எனும் விழாவைக் கொண்டாடுவது. சென்னை மயிலாப்பூரில் அமைந்துள்ள திருவள்ளுவர் கோயிலில் வள்ளுவரின் பிறந்தநாள் கொண்டாடப்பட்டு வந்த வைகாசி மாத அனுச நட்சத்திரம், அதற்கான நாளாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. அந்த நாளை இந்தியாவில் மாத்திரமன்றி தமிழர் விரவி வாழும் இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர், பர்மா ஆகிய நாடுகளிலும் கொண்டாடுவதற்கான கோரிக்கை அக்கழகத்தினரால் விடுக்கப்பட்டு 1935இல் வைகாசி அனுசம் அமைந்த மே 17, 18 திகதிகளில் உலகெங்கும் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

 

இவற்றில் முதன்மையான விழா, சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில், மறைமலையடிகள், திரு.வி.கலியாணசுந்தரனார், தெ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரம்பிள்ளை முதலான முக்கியமான  தமிழறிஞர்களின் தலைமையில் இடம்பெற்றது. வெற்றிகரமாக இடம்பெற்ற அன்றைய விழாவில், திருவள்ளுவர் திருநாளை இனி ஆண்டு தோறும் கொண்டாடுவதென்றும், தமிழகம் மாத்திரமன்றி, உலகெங்கும் தமிழர் பரந்து வாழும் இடங்களிலும் அது அதே நாளில் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டாடப்படவேண்டும் என்றும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டதாகத் தெரிகின்றது.

 

 

குறள் புகழ் பாடிய ஈழத்தவர்

"நண்பா.... எல்லாம் கொஞ்ச காலம் தான்" என்ற ஆன்மிக அரசியல்வாதியாரின் அரிய பொன்மொழியை இந்த இடத்தில் நாம் நினைவுகூர வேண்டும். அந்தப் பொன்மொழி சொல்வது போல, 1940களில் திருவள்ளுவர் திருநாள் மெல்ல மெல்ல வழக்கொழிந்து போயிற்று. அதையெண்ணி தமிழகத் தமிழறிஞர்களை விட அதிகம் வருந்தியவர் ஒரு ஈழத்தமிழ்மகன். பண்டிதர் கா.பொ.இரத்தினம் அவர்கள்!

 

திருக்குறளின் பெருமையைப் பரப்புவதற்காக தமிழ்மறைக் கழகம் என்ற அமைப்பை நிறுவியிருந்த கா.பொ. அவர்கள், 13.1.1952 அன்று அந்த அமைப்பூடாக "வைகாசி அனுடம் வள்ளுவர் திருநாள், தமிழினத்தை ஒன்றுபடுத்தும் நாள்" என்ற சொலவடையுடன் அனைத்துலகத் தமிழ் அமைப்புகளுக்கும், அவ்விழாவை மீண்டும் சிறப்பாகக் கொண்டாடவேண்டும் என்ற கோரிக்கை விடுத்திருந்தார். குன்றக்குடி அடிகளார், டாக்டர். மா.இராசமாணிக்கனார், டாக்டர் மு.வரதராசன், ..ஞா, கி.வா., முதலான பல்வேறு தமிழறிஞர்களும் அதை ஏற்று வழிமொழிந்ததை அடுத்து, 1954ஆம் ஆண்டு, திருவள்ளுவர் திருநாள் வெற்றிகரமாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

 

தமிழகம், இலங்கை, பர்மா, சிங்கப்பூர், மலேசியா மாத்திரமன்றி, தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில் தென்னாபிரிக்காவின் ஜொகன்னர்ஸ்பேர்க் முதலான நாடுகளிலும் அது கொண்டாடப்பட்டிருக்கிறது. கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கத்திலிருந்து கிடைக்கின்ற 1956 மற்றும் 1959 ஆண்டறிக்கைகளில், அங்கு திருவள்ளுவர் திருநாள் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கான சான்றுகளைக் காணலாம். சென்னை மயிலாப்பூரிலுள்ள திருவள்ளுவர் சிலையை திருவள்ளுவர் திருநாளான 1966 யூன் 02ஆம் திகதி, அப்போதைய இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன் திறந்துவைத்தார்.

 

 

 

வைகாசி அனுசம்

மேற்படி விவரங்களிலெல்லாம் நாம் குறிப்பாகக் காணவேண்டியது, திருவள்ளுவர் திருநாள் கொண்டாடப்பட்டது வைகாசி அனுசம் அன்று தான் என்பதையே! அதை உறுதிப்படுத்த 1950களில் வெளியான பிரபல இதழ்களின் கீழ்வரும் செய்தித்துணுக்குகளையும்  சுட்டிக்காட்டலாம்:

 

வைகாசி மாதம் அனுஷ நட்சத்திரத்தில் மயிலையில் உள்ள திருவள்ளுவர் கோயிலில் குருபூசை நிகழ்கிறது. அந்த மரபை ஒட்டித் திருவள்ளுவர் திருநாளைக் கொண்டாடலாம். எல்லா நாளிலும் திருவள்ளுவரைக் கொண்டாட வேண்டியதுதான். ஆயினும் எல்லோரும் ஒருமுகமாக் ஒருநாளில் விழாக் கொண்டாடுவதினால் நல்ல பயனுண்டாகும். இந்த ஆண்டு மே மாதம் 18ஆம் தேதி வள்ளுவர் திருநாள் வருகிறது. எதிலும் வரையறையோடு செய்வது அவசியம். மரபைப் பின்பற்றி விழாக் கொண்டாடலாம்

- கலைமகள் (வைகாசி 1952)

 

ஆண்டுகள் தோறும் தவறாது இத்திருநாளை வைகாசித் திங்களில் வரும் பனை(அனுட) நன்னாளில் சிறப்பாகக் கொண்டாடுமாறு தமிழக மாந்தர்களையும் கழகங்களையும் நூல் நிலையங்களையும், பள்ளிகளையும் பிற பொது நிலையங்களையும் வேண்டுகிறோம்

செந்தமிழ்ச்செல்வி (வைகாசி, 1953)

 

வருகிற 18.5.54 (அனுட நட்சத்திரம் அமையும் நாள்) அன்று தமிழ்மறை தந்த தெய்வத் திருவள்ளுவரின் பெருநாள் வருகிறது. அன்றைய தினத்தை விடுமுறை நாளாக்கும்படி அரசாங்கத்தை வற்புறுத்தவும் வேண்டும் என்று இக்கழகத்தினர் கோருவதைத் தமிழபிமானிகள் அனைவரும் ஆதரிப்பார்கள் என்பது திண்ணம்

- குமுதம் ( 20.4.54)

 

மகான்களுடைய திருநாட்களை கொண்டாடவேண்டியது அவசியம் என்றைக்குக் கொண்டாடினால் என்ன? என்னும் கேள்விக்குத் திருப்திகரமான விடையிறுப்பது கடினமான காரியம். ஆயினும் நாடெங்கும் ஒரே தினத்தில் கொண்டாடுவதில் சில அனுகூலங்கள் உள்ளன என்பதை மறுக்க முடியாது. அவ்விதம் ஒரு தினத்தைக் குறிப்பிடவேண்டும் என்று ஏற்படும்போது, மறைமலையடிகள் போன்றவர்கள் ஒப்புக்கொண்ட வைகாசி அனுடத்தையே வைத்துக்கொள்வது சாலச் சிறந்ததாகும்.”

- கல்கி (ஏப்ரல் 12, 1958)

 

இந்தக் குறிப்புகளைப் பார்க்கும் போது ஒன்று தெளிவாகப் புரிகிறது. இந்த எல்லா இதழ்களும் ஒரே குரலில் "வைகாசி அனுடமே திருவள்ளுவர் திருநாள்" என்ற வலியுறுத்துகின்றன. திருவள்ளுவர் திருநாளாக எந்நாளைக் கொண்டாடுவது என்ற குழப்பம் ஏற்படாமல், இவை இப்படிச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்காது. எனவே, அப்போது வைகாசி அனுடம் திருவள்ளுவர் திருநாள் அல்ல என்று வாதாடிய எதிர்க்குரலும் இருந்திருக்கவேண்டும். அந்தக் குரலுக்குச் சொந்தமானவர்களையும் நமக்கு வரலாறு அடையாளம் காட்டாமல் விடவில்லை! அவர்களில் மிக முக்கியமானோர் மூவர். கி..பெ.விசுவநாதம், சோமசுந்தர பாரதியார், கலைஞர் கருணாநிதி!

 

 

தமிழர் திருநாளே திருவள்ளுவர் திருநாள்!

1954இல் வைகாசி அனுடமன்று திருவள்ளுவர் திருநாளைக் கொண்டாடுவதற்கான ஆயத்தங்களில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த திருச்சி வானொலி நிலையத்துக்கும், கா.பொ..யிற்கும், விசுவநாதம் ஒரு கடிதம் எழுதினார். "திருவள்ளுவர் பிறந்தது வைகாசி அனுடம் என்பதற்கு சான்று எதுவும் இல்லை. திருவள்ளுவர் திருநாளை இனி நாம் தைப்பொங்கலன்றே கொண்டாட வேண்டும். ஏனெனில் அதுவே காலம் காலமாக தமிழர் திருநாளாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது" என்பது அந்தக் கடிதத்தின் சாராம்சம்.

 

அடுத்த ஆண்டு 1955இல் வெளியான திருவள்ளுவர் திருநாள் மலரில், விசுவநாதம் அவர்களின் கருத்தை மறுத்துரைத்தார் கா.பொ.. அவரது மறுப்புரையின் ஒரு பகுதியாக இது சொல்லப்படுகிறது:

 

வைதிகக் கொள்கை, தனித்தமிழ்க் கொள்கை, திராவிடக் கொள்கை முதலிய பல கொள்கைகளையுடைய பத்திரிகைகளின் ஆதரவு கிடைத்தமை எமக்கு பேரூக்கத்தை தந்ததெனினும், ஒருவரேனும் வைகாசி அனுடத்தை விட்டுவிட்டுத் தைமாதம் முதல் நாளைக் கொண்டாடவேண்டும் என்று எமக்கு எழுதவும் இல்லை. 1935இல் தமிழ்நாட்டிலிருந்த தமிழ்ப் பேரறிஞர்கள் யாவரும் சாதி, மத அரசியற் கட்சி வேறுபாடுகளின்றி ஒன்று சேர்ந்து கொண்டாடினார்கள். தமிழ்நாட்டிலுள்ள பல கட்சித் தலைவர்களும் பெரியார். .வே இராமசாமிநாயக்கர், அறிஞர்.சி,என். அண்ணாத்துரை முதலியோரும் கூட அவ்வாண்டில் நடைபெற்ற கொண்டாட்டங்களிலே கலந்து கொண்டனர். அன்பர் விசுவநாதம் அப்பொழுது அந்த விழா நாளை வேண்டாம் என்று கூறியதாகவோ தை முதல் நாளைத்தான் கொண்டாடுவோம் என்று கூறியதாகவோ அறிய முடியவில்லை. அவர் கூறியிருக்க மாட்டார் என்றே நாம் கருதுகிறோம்.அரசியற் கட்சி வேறுபாடுகளைத் திருவள்ளுவர் திருநாளுடன் மோதச் செய்யாதிருக்குமாறு தமிழ்மக்கள் யாவரையும் வேண்டிக்கொள்கிறோம்."

 

விசுவநாதத்தின் கோரிக்கையை யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதை, மேலே 1966ஆம் ஆண்டு கூட வைகாசி அனுடத்திலேயே திருவள்ளுவர் சிலை திறப்பு  நிகழ்வதைக் கொண்டு நாம் ஊகிக்கலாம். ஆனால், அத்தரப்பு முழுமையாக வாயடைக்கப்படவில்லைவிசுவநாதம் மாத்திரமன்றி சோமசுந்தரபாரதியார், முதலான தமிழறிஞரின் மனதிலும் தோன்றியிருந்த "திருவள்ளுவர் திருநாள், தமிழர் திருநாளிலேயே கொண்டாடப்படவேண்டும்" என்ற கருத்து, சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்து நீறுபூத்த நெருப்பாகக் காத்திருந்தது.

 

தை வந்த தமிழ்மறையார்!

திருவள்ளுவர் திருநாளை உணர்வு பூர்வமாகக் கொண்டாடவேண்டும் என்பதற்காக, அன்று விடுமுறை அளிக்கப்படவேண்டும் என்று தமிழக அரசிடம் கோரிக்கை விடப்பட்டு, 1962இலிருந்து, யூன் 02ஆம் திகதி விடுமுறை அளிக்கப்பட்டு வந்தது. இந்நிலையில் 1967இல் தமிழகத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஆட்சி மாற்றத்தை அடுத்து, 1971இல், திருவள்ளுவர் திருநாள் தைப்பொங்கலன்று மாற்றப்பட்டதுஅது ஏற்கனவே விடுமுறை நாள் என்பதால், அதற்கடுத்த தை 02ஆம் நாள், திருவள்ளுவர் திருநாளுக்கான விடுமுறையானது. இறுதியில், அரசியல் - கட்சி வேறுபாடுகளால், கா.பொ. அஞ்சியதே வெற்றிகரமாக இடம்பெற்று முடிந்தது!

 

மலர்ந்தது திருவள்ளுவர் ஆண்டு!

இதே காலத்தில் தான், தமிழருக்கென ஒரு ஆண்டுக்கணக்கு இருக்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கை பலராலும் முன்வைக்கப்பட்டு வந்தது. திருவள்ளுவர் திருநாள் தை முதலாம் திகதியாக அமைந்துவிட்டதாலும், வெளிப்படையாக எவ்வித மதச்சார்பும் இல்லாமல் திருக்குறளைப் படைத்த அவர் பெயரிலேயே "திருவள்ளுவர் ஆண்டு" என்ற ஆண்டுக்கணக்கை தை ஒன்றில் ஆரம்பிக்கலாம் என்றும் சோமசுந்தரபாரதியார் முதலியோர் முன்மொழிந்திருந்தனர். ஏற்கனவே மறைமலையடிகள், "திருவள்ளுவர் பிறந்தது கி.மு 31" என்று முடிவுசெய்திருந்தார். எனவே தமிழ் ஆண்டுக்கணக்கு கிரகோரியன் ஆண்டு + 31 என்று ஆனது. 1971இல் இதைத் தமிழக அரசு அதிகாரபூர்வமாக அரசிதழில் வெளியிட்டது. 1981இல் அப்போதைய தமிழக முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர்மதுரையில் இடம்பெற்ற உலகத்தமிழ் மாநாடு தொடர்பான சகல அரச ஆவணங்களிலும் திருவள்ளுவர் ஆண்டை உத்தியோகபூர்வமாகப் பயன்படுத்துவதற்கான அரசாணையைப் பிறப்பித்தார். அதையடுத்து நாட்காட்டிகளிலும் பஞ்சாங்கங்களிலும்  திருவள்ளுவர் ஆண்டு இடம்பெற்றது. தமிழருக்கென ஒரு ஆண்டுக்கணக்கு பிறந்த கதை இது தான்!

 

என்னென்ன சாதகங்கள்?

தமிழருக்கென ஒரு ஆண்டுக்கணக்கு இருப்பது, தமிழின் தனித்துவத்துக்குச் சிறப்பானதே. உலகின் பெரும்பாலான சமூகங்கள், தம் மதம் சார்ந்து அல்லது தம் இனம் சார்ந்து தத்தமக்கென தனித்துவமான ஆண்டுக்கணக்கைக் கொண்டிருக்கின்றன. உலகின் பழம்பெரும் இனக்குழுமங்களில் ஒன்றாகத் தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் தமிழருக்கு ஒரு ஆண்டுக்கணக்காக திருவள்ளுவர் ஆண்டு முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது பொருத்தமானது தானே?

 

 

பாதகங்கள் ஏதும் இருக்கின்றனவா?

 

ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, மூன்று - முப்பெரும் பாதகங்கள் இருக்கின்றன.

ஒன்று, மறைமலையடிகள் கணித்த திருவள்ளுவர் பிறந்த ஆண்டு முற்றிலும் வரலாற்று பூர்வமானதல்ல. கி.மு 31 வள்ளுவர் பிறந்தார் என்று அவர் முன்வைக்கும் கருத்துக்கு எவ்வித புறச்சான்றுகளும் இல்லை. ஒரு இனக்குழுமத்தின் ஆண்டுக்கணக்கானது, எவ்வித புறச்சான்றுகளும் இல்லாத ஒரு ஆண்டைத் தன் முதல் ஆண்டாகக் கைக்கொள்வது சரி அல்ல.

 

இரண்டு, தைப்புத்தாண்டு! திருவள்ளுவர் ஆண்டால் விளைந்த முக்கியமான பாதகம் இது! 2000களில் மிக வலுவாக தைப்புத்தாண்டு கோஷமிட்டவர்கள் முன்வைத்த வாதங்களின் அபத்தத்தை எல்லோரும் அறிவார்கள். திருவள்ளுவர் திருநாளுக்காக 1935இல் சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் கூட்டப்பட்ட கூட்டம், 1921இற்கு மாற்றப்பட்டது. "திருவள்ளுவர் பிறந்தது கி.மு 31இல்" என்று கூறிய மறைமலையடிகள், திருவள்ளுவர் ஆண்டுக்கணக்கை அறிமுகப்படுத்தியவராக சுட்டிக்காட்டப்பட்டார். மறைமலையடிகளும், ஏன், .வெ.ராவுமே கூடக் கலந்துகொண்டதாகச் சொல்லப்படும் வைகாசி அனுசத் திருவள்ளுவர் திருநாள், தைப்பொங்கலன்று நடந்ததாக மாற்றப்பட்டது! இத்தனையும் பரவாயில்லை, ஈழத்தமிழறிஞர் கா.பொ..யின் குரலுக்கு செவிசாய்த்து 1953இல் திருவள்ளுவர் திருநாள் கொண்டாட ஆதரவு தெரிவித்த எல்லாத் தமிழறிஞர்களுமே "ஆரியர் திணித்த புத்தாண்டுக்கெதிராக தைப்புத்தாண்டு கொண்டாட" சம்மதம் தெரிவித்தவர்களாக சோடிக்கப்பட்டார்கள்!

 

இத்தனைக்கும் மேற்படி திருவள்ளுவர் புத்தாண்டின் வரலாற்றைச் சொல்லி, " திருவள்ளுவர் என்று பிறந்தார் என்றே தெரியாது. ஆனால் வைகாசி அனுசத்தை விட தை முதல் நாளில் கொண்டாடுவதே பொருத்தம். அவர் பெயரிலுள்ள  புத்தாண்டையும் அதே நாளிலேயே தொடங்குவோமே" என்று சொல்லியிருந்தால் பரவாயில்லை! அண்டப்புளுகு, ஆகாசப்புளுகைச் சொல்லி, அவர்கள் இந்த ஆதரவை பெருக்கிக்கொள்ள நினைத்தது தான் ஏன்? வெறும் அறுபது ஆண்டுகளில் வரலாறு எப்படியெல்லாம் திரிக்கப்படுகிறது!

 

மூன்றாவது பாதகம், தை முதலாம் திகதி, தமிழர் தனித்துவம் என்ற ஆண்டுக்கணக்கையே ஆட்டம் காணச்செய்கின்றது!. போதுமான ஒப்பீட்டியல் ஆய்வுகள் நிகழாத ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன், தைப்பொங்கலை தமிழர் திருநாள் என்று நம்மவர் சொன்னதில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால், இன்றும் அதைச் சொல்லலாமா? தமிழருக்குச் சிறப்பானது, மதம் சாராதது என்பதால் தானே தைப்பொங்கலை 'தமிழர் திருநாள்' என்ற பெயரில் முன்வைத்தார்கள்! மதம் சாரா என்பது சரி. ஆனால் அது தமிழருக்கு மட்டுமே உரியதா? இமாச்சல - உத்தர பிரதேசப் பகுதிகளில் "லோஹ்ரி", வங்கத்தில் "கங்கா சாகர் மேளா", பஞ்சாபில் "மகி", தெலுங்கு - கன்னட நிலங்களில் "மகர சங்கிராந்தி" என்றெல்லாம் கொண்டாடப்படும் தை முதலாம் திகதியை, எப்படி தமிழருக்கே மட்டும் தனித்துவமான ஒரு நாள் என்று சொல்லமுடியும், கூறுங்கள்?

 

என்ன தான் செய்வது?

இப்போது நம்முன் உள்ள மிகப்பெரிய கேள்வி, திருவள்ளுவர் ஆண்டின் எதிர்கால வகிபாகம் என்ன என்பது தான். எந்த அறிவியல் பூர்வமான சான்றுமற்றகிரகோரியன் + 31”  என்ற சூத்திரத்தை, இந்த அறிவியல் யுகத்தில் ஒரு பழம்பெருமை மிக்க  இனக்குழுமம் தன் நாட்காட்டியாக அறிவித்துக்கொள்வது அழகல்ல. ஆனால், தமிழரின் ஆண்டுத்தொடருக்குப் பெயர் கொடுக்கக்கூடிய எல்லாத்தகுதியும் வள்ளுவருக்கு உண்டு. வள்ளுவரோ, அவர் சார்ந்த எந்தவித தொன்மங்களோ கூட தொடர்புறாமல், தமிழரின் ஆண்டுக்கணக்குக்கு அவரை முன்னிறுத்துவதும், திருவள்ளுவர் ஆண்டு என்று பெயர் சூட்டுவதும் பொருத்தமானதே! ஆனால், எந்த ஆண்டிலிருந்து அந்தத் தமிழ் ஆண்டுக்கணக்கைத் தொடரலாம்?

 

தமிழர் புத்தாண்டு சித்திரையே என்பதற்கான போதுமான சான்றுகள் இப்போது பொதுவெளிக்கு வைக்கப்பட்டு விட்டதால், அன்று தான் திருவள்ளுவர் ஆண்டு துவங்க வேண்டும் என்பதில் எவருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இருக்காது, இருக்கவும் கூடாது! தைப்புத்தாண்டு பற்றிய இறுதி நம்பிக்கையும், மேற்படி திருவள்ளுவர் ஆண்டின் வரலாறு மூலம் சுக்குநூறாவதால், "அதைக் கொண்டாடுவது அவரவர் தனிப்பட்ட விருப்பம்" என்று சொல்லிக் கடந்துசெல்ல முடியாது. தமிழர் ஆண்டுக்கணக்கைத் திருத்த தமிழ் சார் அமைப்புகள் கூடிய விரைவில் ஒன்றுகூட வேண்டும். (நடக்கும் காரியமா அது? :/)

 

கல்வெட்டு அல்லது குகை ஓவியம், பிராமிச்சாசனம் எதுவும் ஆகட்டும்தமிழ் சார்ந்த மிகப்பழைய தொல்பொருளாக இன்று இனங்காணப்படும் பொருள்  எதுவோ, அதன் ஆயுளை காபன் திகதியிடல் மூலம் அல்லது, சமகால முன்னேற்றகரமான ஒரு  தொழிநுட்பம் மூலம் காலம் கணித்து, அன்றிலிருந்து திருவள்ளுவர் ஆண்டைத் தொடரலாம். எதிர்காலத்தில் அதைவிடப் பழைமையான தமிழ் சார் தொல்பொருள் கிடைத்தாலும் இதை மாற்றவேண்டிய அவசியமில்லை. ஏனெனில், இது வெறுமனே சொல்லப்படும் "கிரகோரியன் + 31" விட, நம்பகரமானது, ஆதாரபூர்வமானது.

 

கிறிஸ்துவுக்குப் பின்பு தான் அது காலம் காட்டுகிறது என்றால் கூடத் தயங்கத்தேவையில்லை. நமக்குத் தேவை ஒரு ஆதாரபூர்வமான ஒரு ஆண்டுக்கணக்கு. அது நாம் நம் வரலாற்றின் அதிகுறைந்த எல்லையிலுள்ள எச்சத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் கௌரவமாக இருக்கட்டும். அது ஏனைய ஆண்டுக்கணக்குகளுடன் ஒப்பிட்டு  கூடவா குறையவா என்றெல்லாம்  ஆராய்ந்து நாணத் தேவையில்லை.  தமிழர் குறைந்தது கி.மு 4ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்திய இனக்குழுமத்தினர் என்பது வரலாறே சொல்லும் உண்மை!

 

 

அதுவரை, சாதகங்களை விட பாதகங்கள் அதிகமான, இன்றைய திருவள்ளுவர் ஆண்டின் பாவனையைத் தவிர்த்து அல்லது மட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கலாம். இயன்ற விரைவில் இதற்கான பதிலை தமிழ்ச்சமூகத்துக்கு, தமிழறிஞர் அமைப்புக்கள் சொல்லியே ஆகவேண்டும் என்று கோருவதைத் தவிர, நம்மால் செய்யக்கூடியது வேறெதுவுமில்லை!

 

 

 

உசாத்துணைகள்:

 

1. கணேசன், நா (5 மே 2012). "திருவள்ளுவர் திருநாள் அளித்த நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார்". குமரிநாடு.நெற்.  2 சனவரி 2018 அன்று http://arch.kumarinadu.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2665:2012-05-04-16-32-54&catid=1:2009-09-08-19-02-01&Itemid=71 இலிருந்து மீள்விக்கப்பட்டது.

2. தியாகராஜன், சாமி (15 மே 2014). "வைகாசி அனுடம் வள்ளுவர் திருநாள் தமிழினத்தை ஒன்றுபடுத்தும் நாள்". Vedic Science Research Centre. பார்த்த நாள் 2 சனவரி 2018 அன்று http://vsrc.in/index.php/articles/2014-07-30-08-57-48/item/435-2014-07-23-19-11-29 இலிருந்து மீள்விக்கப்பட்டது.

3. Thiagarajan, Sami. and Gauthaman, Bala., (28 December 2014), "Thiruvalluvar Birth Anniversary Celebrations: Heralding a glorious future" Retrieved from http://indiafacts.org/thiruvalluvar-birth-anniversary-celebrations-heralding-glorious-future/ on 3rd January 2018.

4. 14,15ஆம் ஆண்டறிக்கை (1956-57),  மற்றும் 16,17ஆம் ஆண்டறிக்கை, (1958-59), கொழும்புத் தமிழ்ச்சங்கம்.

5. விசுவநாதம், கி..பெ, (1984). "எனது நண்பர்கள்", பப.8-51

6. விசுவநாதம், கி.ஆ.பெ, (1953) “வள்ளுவரும் குறளும்”, ப.13

Views: 672